Pamięć rzeczy zapomnianych

  Dobre wspomnienia zazwyczaj wiążemy z miejscami i sytuacjami w których towarzyszyły nam ukochane osoby. Gdy tych osób w nich nie ma, to nadal są przyjemne, ale tak jakby trochę mniej, a pamiętamy je głównie z powodu sentymentu. Dobre wspomnienia  są dla nas podporą w sytuacjach trudu życia. Działają niczym latarnia w mroku, wskazując nam drogę do szczęśliwego zakończenia tychże sytuacji. Jednakże gdy tracimy osoby, które w tych wspomnieniach uczestniczyły, bądź były ich bezpośrednią przyczyną, to tracą one powoli sens. Wypalają się, a jedyne co nam wtedy pozostaje to lęk. Lęk, przed którym chroniły nas, niczym tarczą, wspomnienia. Lęk, który sprawia, że rozpadamy się niczym tafla lustra rozbita kamieniem. Jednakże nikt tego nie widzi, ponieważ jesteśmy niczym zamknięty pokój. Może czasami usłyszy, ale i tak rzadko kiedy zwróci na to uwagę.